या ब्लॉगवर आपले सहर्ष स्वागत आहे !

Saturday, 16 May 2015

सप्तपदीविना

      

हृदय दिलेस जरी एकदा
पदोपदी तुझी साथ हवी
दुनियेस दाखविण्या उगा
सप्तपदी कशास हवी

सर्वस्व देण्यास मजला
उताविळ होतीस तू भोळी
पेलण्यास ते माणिकमोती
फाटकी होती माझीच झोळी

मेंदी कंगण मंगळसूत्र सारे
असलेच जरी दुसर्याचे
हृदयी तुझ्या गोंदण मात्र
फक्त माझ्याच नावाचे

आणाभाका वचने सारी
हीच मंगलाष्टके आता
आठवणींच्या बोहल्यावर चढलो
गीत तुझे गाता गाता

सजलीधजलीस दुसर्यासाठी
फुलवला त्याचा मळा
पाशात माझ्या हृदय तुझे
तोडशील कशी ही बंदीशाळा

मनाने वरीलेस मजला
नी हृदय देऊन टाकीले
उपकार तुझे विसरु कसा
झोपडीस महाल करुन टाकीले

           ---डॉ. शिवाजी काळे.

Sunday, 10 May 2015

लेक लाडकी मिळे सागरा

पर्वतपित्याच्या मांडीवरती
झिम्मा खेळते नदी
अवखळ खळखळ गीत गाते
पोर त्याची आनंदी

वृक्षकरांनी सावरी पिता
निसरड्या त्या वाटा
लाड पुरवी आनंदाने जरी
झिजवी तिच्या लाटा

ऐटीत वाहते मैदानी तेव्हा
दिसे तारुण्याचा तोरा
दुरुन करता राखण तिची
हृदयी मायेचा झरा

वितळून पिता पुरवी तिजला
अमृतभरले पाणी
साद घालती हृदयी तिच्या
सागराची गाजगाणी

गोडवाच सदा राहू दे जरी
असेल सागर खारा
आशिष पित्याचे हेच बाळा
सुखी तुझ्या संसारा

लेक लाडकी मिळे सागरा
ढगभरल्या आठवणी
शिखर लपवून ढगात त्या
बाप करी पाठवणी

          --डॉ. शिवाजी काळे.

Saturday, 9 May 2015

मैत्री _ एक परिपूर्ण नाते

मैत्री एक परिपुर्ण नाते का आहे या प्रश्नाचे एक सोपे ऊत्तर ...या नात्याच्या मानगुटीवर अपेक्षा आणि स्वार्थाचे बेगडी ओझे नाही ! जिथे मस्करी आहे राग नाही . जिथे चिडवणे आहे पण हेटाळणी नाही . जिथे शिकवण आहे पण निंदा नाही . जिथे कौतुक आहे पण खुशमस्करी नाही . जिथे स्वैराचार नसतो एक रेष असते अस्पष्ट आणि ठळकही मर्यादेची ! जीवनात , प्रत्येकाच्या जीवनात अशी वेळ येतेच जिथे अश्या परिपुर्ण नात्याची गरज भासते . बारावीनंतर करियर सेट करायची गडबड .. ते झाले कि आला संसार ... सगळा संसार नीट मांडून होतो . मुले मोठी होतात , त्यांना मग त्यांच्या स्पेसची गरज भासते ....आपली स्पेस आता तयार होते ... गरज नसते तेव्हा ! मग भयंकर रिकामी अशी पोकळी ! स्पेस ...जिवाला कुरतडत रहाते ..मनाला , शरिराला आणखी पोकळ करत जाते ... वेळ असतो ,पैसा असतो ...कमी असते उर्जा आणि माणसांची ! अशा वेळी धावून येतात तेच सवंगडी ज्यांना सोडून आयुष्याच्या मागे पळत असतो आपण ... इथपर्यंत आलेलो असतो . आता तेच सवंगडी आता जिवाभावाचे मित्र / मैत्रिणी होतात . पुन्हा जगणे चालू होते ...हो जगणेच. निखळ संवाद चालू होतो ...अगदीच लहान मुलांसारखा ... कधी मग अचानक कुणाला मोठे असल्याची जाणीव होते , सारे एकदमच मोठे होतात आणि एक प्रगल्भ संवाद रंगतो ...एखादा अचानक उगवतो आणि एका विनोदाची पेरणी अशी करतो कि सारे लहान होऊन खिदळू लागतात ... खरंच जीवन हसण्यासाठीच आहे मित्रांनो ....अशी ही मैत्री ...

Monday, 27 April 2015

राग

क्रोध तुझा गे सखये
जणू थंडगार वारा
वेडावूनी मन गेले
अन झुकला कि गं पारा

........संध्या

राग लटका नाकावरी
पाहुणा बनून येतो
चिमटे काढायचे विसरुन
गुदगुल्या करुन जातो

......... शिवाजी

लटक्या रागाला
इथे नाही थारा
हृदयात वाही
स्नेहाचा झरा...

......... माधुरी

रुसवा तुझा असतो
जसा पाण्यावरचा तरंग
खोल ठाव घेतो अन्
उलगडतो मनीचे अंतरंग

अगंतुक पाहूण्यासारखा
न बोलावता येतोस
नकोश्या आठवणी
कायमच्या देवून जातोस

........... सुहास

वेदना

 

वेदनेचा आज माझ्या
मी लिलाव ठेवला होता
ढुंकून पाहीना कोणी
भावही विचारला नाही

वेदनाच किमती माझी
बाजाराचा नाही गुन्हा
बोली लावण्यास कोणी
दिलदार भेटला नाही

फुकटात वाटल्या होत्या
मी राशी आनंदाच्या
लुटून पसार की झाली
कृतघ्न कशी दुनिया ही

वेदनेला आज माझ्या
पोरके करुन गेलात जरी
विसरु नका दोस्तहो
काळजात ठेवीन तिलाही

वाहीले आहे ओझे मी
अजूनही वाहतोच आहे
दुनियेचा भार वाहताना
माझे मला जड नाही

आनंद सुख समाधान
या लबाड भावना सार्या
कंगाल मी झालो तरी
माझी वेदना फितूर नाही

           ----डॉ. शिवाजी काळे.

वेदनाच ती.....

वेदनाच ती......

तशी प्रत्येकालाच भेटते
आयुष्यात कधीतरी ,
बऱ्याचदा थोडा वेळ तर
कधी जास्त साथ देते ती...

मलाही लहानपणापासून
भेटायची अल्प काळासाठी,
जरा साथ द्यायची अन्
परतण्यासाठी निघून जायची ती...

एकदा अशीच भेटली
म्हणाली माझा स्वीकार करशील,
अन् नकळत माझ्यातच
पूर्ण सामावून गेली ती...

कधी असते सर्वसाधारण
तर कधी होते सैरभैर,
तिचं माझ्यातलं अस्तित्व
मला जाणवून देतेच ती...

तसं शीतयुद्ध आहे आमचं
कधीतरी माझा विजय,
पण  बऱ्याच  वेळा
मला  हरवतेच  ती...

मंजूर आहे मलाही
तिच्याकडून नेहमीच हरणं,
कारण सुख-दुःख न्
सामंजस्याची जाणीवच् ती...

          ------डॉ माधुरी----

Tuesday, 21 April 2015

वाट तुझीच पाही.....

वाट तुझीच पाही.....

लेवून गाली
लञ्जेची लाली
अधीर मन माझे
वाट कुणाची पाही.....

हातावरल्या
नक्षीदार मेहंदीसवे
गुंफित स्वप्ने
वाट कुणाची पाही.....

सगे सोयरे
समीप सगळे
तरी उतावीळ मन
वाट कुणाची पाही.....

शकुनाच्या हळदीने
माखली काया
तरी चोरून मन माझे
वाट कुणाची पाही.....

अंगी लेवून
शालू भरजरी
उभी मी नवरी
वाट कुणाची पाही.....

हाती चूडा
पायी जोडवी
सजून धजून मन
वाट कुणाची पाही......

धन्य झाले
घालून मंगळसूत्र
सलज्ज मन माझे
वाट तूझीच पाहे......

अंगी पडता
आशिष अक्षता
मोहरून मी सख्या
वाट तूझीच पाही.....

वाट तूझीच पाही......

----- डॉ माधुरी -----